Romantic Warrior, fizyoterapist tarafından “iyi yağlanmış bir makine” olarak tanımlanıyor

Romantic Warrior’ın kariyeri çoktan inanılmazlık diyarına adım attı, ancak bu hafta sonu G2 Jokey Kulübü Kupası’ndaki yarışlara dönüşüyle ​​fantastik olana ulaşma olasılığı geliyor.

Danny Shum, takımını soğukkanlılığı ve gerçekçiliğiyle ayakta tutuyor – atlar konusunda hiçbir şeyi hafife almayın, yedi ay önce bacağından ameliyatla dönenleri hiç umursamayın – ancak G1 Suudi Kupası’nda yarım kalmış bazı işler için Riyad’a döneceğinden bahsedilmeye başlanmasıyla hikaye bir film senaryosu gibi şekilleniyor.

Her şey var – neredeyse: sahibinin romantik vizyonu, baskın bir şampiyonun kusursuz yükselişi, denizaşırı zaferlerin dünya çapında ünü, destansı büyük paralı yenilgiler, sakatlık, iyileşme yolu. Şimdi tek ihtiyacı olan muzaffer bir geri dönüş ve Riyad’ın geçen Şubat ayında Forever Young’a yenilmesinin intikamını alması.

Başlıca karakterler ortada: kendi yolunu çizen antrenör Danny Shum; sportif sahibi Peter Lau; ‘dünyanın en iyi jokeyi’ James McDonald. Ve sonra yardımcı oyuncu kadrosu, yetenekli cerrah Dr. Lawrence Chan, yardımcı antrenör Ben So, seyahat eden çalışma ekibi Gary Chau, Henry Chan, Andy Luk, Marcus Chung, Gary Poon, hatta bariyer denemelerinde yardım eden Hugh Bowman ve en önemlisi uzman fizyoterapist Tom Simpson var. Simpson, Romantik Savaşçı hikayesinin arka planında önemli bir figürdür. Avustralyalı, 10 kez Grup 1 kazananıyla dünyayı dolaştı, Sidney’deki merkezinden Hong Kong, Riyad ve Dubai’ye uçarak kısrağın kas-iskelet sistemiyle çalıştı ve değerlendirdi. Şampiyonu yarışa hazır hale getiren ekipte önemli bir unsur oldu.

Simpson, Idol Horse’a “Dönüşündeki ilk bariyer denemesi büyük bir testti,” diyor. “Happy Valley’de (Eylül ayında) 1700 metrelik bir denemeydi ve muhtemelen onunla yaptığım her şey arasında en çok hissettiği buydu. Yani, geri dönmek için ne kadar yol kat etmesi gerektiğine dair size bir fikir veriyor.”

Romantic Warrior’ın başarısının ve sakatlıktan dönmesinin nasıl ve neden gerçekleştiği ve bunun bir kısmı atın olağanüstü atletizmine, bir kısmı da Shum’un yetenekli takım yönetimine bağlanabilir.

Simpson, “Danny gerçek bir profesyonel, çok titiz,” diyor. “Bir Formula 1 aracında olmak gibi, herkes bu atla günlük olarak bir rol oynuyor. Nalbant her sabah hareket etmeden önce ayaklarını kontrol ediyor ve ben oradayken dışarı çıkmadan önce esneme hareketleri yapıyorum, sonra dışarı çıktıktan sonra esnetiyorum, eyerlendikten sonra esnetiyorum, sonra da çalıştıktan sonra ona bakım yapıyorum. Herkes her gün rolünü yerine getiriyor.

“O iyi yağlanmış bir makine ve bu sonuçları görmek inanılmaz. Tanrıya şükür, antrenmanlara geri dönüş oldukça kusursuz bir ilerleme oldu.”

Simpson, bunun büyük bir kısmını Shum’un Romantic Warrior’ı bir birey olarak tanımasına bağlıyor.
“Sonucu en üst düzeye çıkarmak için antrenmanı yol boyunca ayarlayabildi,” diyor ve ameliyattan bu yana Romantic Warrior’ın tedavisine yaklaşımında birkaç “temel fark” olduğunu belirtiyor.

“Birincisi, kas ağrısı perspektifinden veya yürüyüş değerlendirmesi perspektifinden hiçbir şeyin değişmediğinden emin olmak, iş arttıkça binicilerin ondan memnun olmaya devam etmesi: Böyle bir sakatlıkta korkulan şey, telafi etmeye çalıştığı için biyomekaniğin değişmesidir. Bu olursa ikincil sakatlıklar vb. gelir. Danny çok proaktif olacağımız konusunda kararlıydı, bu yüzden bunun çok büyük bir bonus olduğunu düşünüyorum: müdahale etmemize izin verilmesi için denemeye iki hafta kala başlamasını beklemiyorduk. Yani, sakatlığa bağlı ikincil bir şey varsa hemen fark edip üzerine gidiyorduk.”

“Diğeri biraz zaman alıyordu,” diye devam ediyor, “ama Danny ona zaman ayırdı, ki bu mükemmel. Sonra bu atın başa çıkması gereken harika bir hasta olması da ek bir bonus. Harika bir yürüyüşü var ve biyomekanik olarak yarışmaya çok uygun, bu yüzden diğer atlara kıyasla oldukça kolay bulduğuna inanıyorum.”

Sakatlıktan sonraki korkulardan biri kas kaybının etkileridir, ancak Simpson, Romantic Warrior’ın sekiz yaşına yeni girmiş bir at olmasına rağmen bu konuda da dikkat çekici olduğunu söylüyor.

“Kas kaybı, oluşan telafinin veya ağrının büyük bir göstergesidir,” diyor.

“Yani, bu telafi nedeniyle sağ taraftaki hamstringinizde kas kaybı yaşıyor olabilirsiniz ve ameliyat sol ön bacağınızdan yapılmıştı. Hiçbirini göstermedi, bu kesinlikle dikkat çekici.”

“Onunla çalışmak bir rüya, çok çok şanslıyım,” diye devam ediyor. “Beğenmediği bir şey varsa size bildirir. Kulaklarını geriye doğru yatırarak size ufak bir uyarıda bulunacak ve bir sonraki o kadar nazik olmayacak. Neyse ki, gerçekten iyi anlaşıyoruz.

“Atlarla, özellikle de elit atlarla bağ kurmak çok önemli, çok kararlılar. Egonuzu kapıda bırakmalısınız: Eğer yaptığınız şey o gün yapılacak bir şey değilse, yapmayın. Alternatif olarak, uyumlu olduklarında ve sizinle çalıştıklarında, onlarla çalışmak harika ve profesyonelce olur.”

Simpson’ın Hong Kong’daki çalışmaları yalnızca Romantic Warrior veya Shum ahırlarıyla sınırlı değil. Mark Newnham, Jamie Richards ve David Hayes’in ahırındaki atlarla da ilgileniyor; hepsinin at sporları tıbbının önemini kavradığını söylüyor.

“Hong Kong’un neyle ilgili olduğunu, o eşsiz ortamda atlarla bir fırsat olup olmadığını görmek konusunda her zaman ilgim vardı,” diyor. “Romantic Warrior Cox Plate’e gittiğinde Danny ile küçük bir fırsat yakaladım, bu benim iş başvurumdu ve iyi gitti gibi görünüyordu. Hem profesyonel hem de kişisel bir ilişki kurdum ve o zamandan beri harika.”

Hayatına, Sidney’in yaklaşık 500 km kuzeyinde, kırsal Yeni Güney Galler’deki Barraba kasabasında atlarla başladı. Çocukken biraz midilli kulübünde çalıştı ama Sidney’e taşınana ve bir insan fizyoterapisti olarak edindiği bilgileri at dünyasına taşıyana kadar yarış atlarıyla hiçbir şey yapmadı.

“Randwick’te yolumu buldum ve birkaç kapı açmayı başardım,” diyor, ancak ilk başlarda zordu. Bu yaklaşık 20 yıl önceydi ve at fizyoterapisi ana akım bir tedavi yöntemi değildi.

“Gerçekten mallarınızı göstermeniz gerekiyordu ve ilk başlarda daha önce benim yaptığım şekilde kullanılmayan bazı yöntem ve teknikleri deniyordum. Neyse ki, iyi sonuçlar aldık ve bu bana tam gaz devam etme konusunda güven verdi. İnsan fizyoterapisiyle tamamen aynı, ancak daha sonra gerekli eğitimi alıyorsunuz, atlar üzerine yüksek lisans yapıyorsunuz ve aynı prensipleri benimsiyorsunuz: klinik akıl yürütme. Günün sonunda onlar bir atlet, sadece dört ayaklılar. Anatomik olarak çok benzerler, fizyolojik olarak benzerler ve onlara aynı şekilde davranıyorsunuz, yani akupunkturunuz, hareket açıklığı değerlendirmeleriniz, palpasyon değerlendirmeniz, yürüyüş değerlendirmeniz, tırıs sırasında değerlendirmeniz, bunların hepsi klinik tabloya giriyor. Sonra aynı yöntemleri uyguluyorsunuz, biliyorsunuz, TENS uygulaması, ısı, buz, germe: buna çok yatkınlar, sadece çözmeniz gerekiyor. Sonuçta, bu kanıta dayalı bir bilim.“